2. Nie wolno kochać

  Poczułam jak mnie obejmuje, jego silne ramię zacisnęło się wokół mojej talii, przybliżył się i na mojej pupie poczułam jego podniecenie.

- Serio, ukrywasz erekcje za moim tyłkiem? - odgarnął moje włosy, by mieć dostęp do szyi, złożył na niej delikatny pocałunek.

- Głupi byłem...

- Dalej jesteś, przestań... - wcale nie chciałam żeby przestawał, jego usta muskały moja delikatną skórę.

- Mogłem cię mieć, teraz już za późno. - odwrócił mnie przodem do siebie, swoją dłoń wplótł w moje włosy i odchylił głowę do tyłu. Miał już doskonały dostęp do moich ust i skorzystał z tego. Jego ciepłe wargi dotykały moich, a nasze języki dotykały się coraz zachłanniej. Poczułam jak mocniej mnie obejmuje i na tym koniec, rozdziela nas Dan, a ja mam ochotę go zabić.

- Czy ciebie popierdoliło Matt?  - odepchnął go jeszcze dalej ode mnie aż w końcu zabrał na stronę. Ja stałam na środku a wzrok wszystkich imprezujących mężczyzn i kilku striptizerek skierowany był na mnie. Nie wytrzymałam i uciekłam do jednej z sypialni. Położyłam się  na łóżku tworząc pozycję embrionalną i zaczęłam płakać.

- Hej, hej... nie płacz - powiedział i zamknął za sobą drzwi, zaraz leżał już przy mnie. - Proszę nie płacz.

- Idź, idź sobie. Chcę być sama...

- Wcale nie chcesz, aż za dobrze cie znam.

- Po co to robisz? Dlaczego musisz się z nią ożenić?

- Emma, to jest popieprzone. Tak po prostu będzie lepiej.

- Wytłumacz mi to, ja czuje, że cię stracę... nie mogę, jesteś dla mnie najważniejszy.

- Wiem, wiem i nigdy mnie nie stracisz, ja zawsze będę blisko - znów zaczął mnie całować, teraz już nikt nam nie przeszkodził, rozbierałam go powoli. Nasze usta nieprzerwanie były do siebie przyklejone, zmienialiśmy pozycję by każdemu było wygodnie zdjąć kolejne części garderoby. Poczułam jak szykuje się do wejścia we mnie, zrobił coś czego się nie spodziewałam, nigdy się tak nie zachował, spojrzał mi głęboko w oczy i powiedział - To nasz ostatni raz skarbie... - niemal wybuchnęłam mu płaczem prosto w twarz, poczułam jak wypełnia mnie swoją męskością, rozpiera moje wnętrze i pcha się tam by sprawić nam obojgu przyjemność. Wchodził raz za razem, a ja nie przestawałam szeptać mu do ucha o tym jak mi dobrze. Gdy zmieniliśmy pozycję i unosiłam się po czym opadałam na nim, zaczęły mi lecieć po policzkach łzy, dotarło do mnie, że już nigdy więcej nie będzie mi tak dobrze. Wyjdzie za tą sukę a nasza przyjaźń powoli będzie traciła na sile, bo ona nie pozwoli nam na częste spotkania, granie w gry komputerowe do białego rana... nie wpadnę do ich domu na imprezę, ona będzie dzierżyć władzę, a on będzie pod jej pantoflem. Umiał być stanowczy, ale ostatnio coraz częściej ulegał pragnąc mieć święty spokój.

- Emma - powiedział to tonem pełnym strachu, usiadł i przytulił moje nagie ciało, a ja rozpłakałam się na dobre. Położył mnie na łóżku całował moje usta, zapłakane policzki, wchodził we mnie raz za razem  i czułam, że zaraz będę szczytować.

- Tak Matt, tak... mm. - Po moim ciele rozlała się fala rozkoszy, oraz jego nasienie, całe szczęście miałam kompletnego pierdolca dotyczącego antykoncepcji. W moim niepoukładanym życiu wcale nie brakowało małego zasrańca.  Przytuliłam się mocno do niego. - Nie zostawiaj mnie...

- Ciii, jestem tu. - pocałował mnie, ja zachęciłam go do kolejnego pocałunku. Później zasnęłam.

    Rano obudził mnie ból głowy, chłód spowodowany brakiem Matt'a obok. Owinęłam się kołdrą i zajrzałam do łazienki, nie było go. Wystawiłam nos za drzwi, ludzie spali, w apartamencie panował kompletny burdel.  Wróciłam na łóżko, dopiero teraz zobaczyłam, że na szafce nocnej leży serwetka...

" Nie wolno kochać, kochanie daje nadzieję. Ale nadziei już nie ma" 

   Ubrałam swoje rurki, top, vansy i kurtkę, wzięłam plecak, znalazłam telefon. Poranną dawkę ćwiczeń zapewnili mi chłopcy przez których trzeba było skakać, żeby ich nie zdeptać.  Pojechałam taksówką do wyjazdu z miasta, tam złapałam stopa i wracałam do domu. W dłoni ciągle trzymałam serwetkę. Kolejny raz złamał moje serce, ale ja nie traciłam nadziei. Naiwna ja.